هر روز صبح با غصه هایم از خواب بیدار می شوم. با کلی فکر... بعد کم کم زندگی را شروع می کنم و برای هر مشکلی یک نقشه ای، راه حلی، توجیهی جور می کنم تا شب. شب هنگام سر حال و شادم و می خوابم. صبح اما همه مشکلات و غصه هایم خود به خود از منظر دیگری جلوه گر می شوند... در خواب باگ های نقشه ها و راه حل ها خود به خود به ذهنم می رسند و باز یک روز پر از فکر آغاز می شود.
راستی من نمی توانم خودم را در 40 یا 50 سالگی تصور کنم. شما می توانید؟!!!
هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم
به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند و نه هوشم
حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد دگر نصیحت مردم حکایت است به گوشم
مگر تو روی بپوشی و فنته باز نشانی که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم
من رمیده دل آن به که در سماع نیایم که گر به پای در آیم به در برند به دوشم
بیا به صلح من امروز در کنار من امشب که دیده خواب نکرده است از انتظار تو دوشم
مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم
مرا مگوی سعدی طریق عشق رها کن سخن چه فایده گفتن، چو پند می ننیوشم
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم
همدیگر رو بغل کردیم و بوسیدیم. خداحافظی کردیم و دو سه تا پله رفت پایین، دوباره ایستاد و برگشت به سمت ما، دلم خواست یک بار دیگر ببوسمش، و این دیگر اشکمان را جاری می کرد. لبخند زدم و برایش دست تکان دادن که برود و بوسه آخر بغض شد در گلویم. حس می کنم اگر می بوسیدمش دوباره، کم تر دلم برایش تنگ می شد، گذاشتم دلتنگی بماند، بغض شود بیخ گلویم. دلم می خواهد هی دلم برایش تنگ شود. جای خالی یک دوست مهم است، می خواهم این جا خالی بماند تا خودش برگردد.
این روزها با تصویرهایم زندگی می کنم. تصویر قدم زدن در ساحل دریا با صندلهای سبک و لباسی با گل های ریز و رنگ روشن و کلاه حصیری بزرگ... این تصویر برای وقتی است که تنهایم و دلم قدم زدن می خواهد. یا تصویر یک مبل راحتی سفید تنها رو به پنجره ای که به منظره ای وسیع گشوده می شود... برای وقتی که دلم کتاب خواندن می خواهد و وقت ندارم، یا قدم زدن و آواز خواندن گروهی در دامنه دشتی که خط افق دیده می شود وقتی دلم برای دوستانم تنگ می شود. یا تک تصویرهایی از من که نقاشی می کنم از یک بنای قدیمی جایی در آمریکای جنوبی... یا عکاسی می کنم از آداب و رسوم مردم در جشن ها در چین، یا یک زن آفریقایی که موهایم را می بافد... یا کوله به پشت جایی در اروپای شرقی قدم می زنم... این تصویرها برای همین لحظاتی است که نمی دانم چرا این جای دنیایم و نمی دانم که می خواهم کجا باشم...
امروز روز هیجان انگیزی نیست!
پسر عمه ای دارد پدرم که البته بیش از آن که اقوام باشد دوست نزدیکش است و سال هاست که آمریکا زندگی می کند. چند روز پیش تماس گرفت و از پدر و مادرم می پرسید: اون پیرمرده بود که ... و نشانی داده بود که پیرمردی بوده که میوه و سبزی می فروخته در محله ای که بچگی زندگی می کردند ... و یادتان هست که اسمش چی بود؟
و تعریف کرده که دارم خاطراتم را می نویسم و رسیده ام به این جا که این پیرمرده توی کوچه گاری هل می داده و داد می زده: اوی بیایید تَماته* دارم.
*تَمامه: در لهجه خوزستانی همان گوجه فرنگی (Tomato)
از ترس گریزی نیست
از مرگ نیز
در عین ترس از پیمودن شب باز نماندیم
ودر قلب مرگ از خندیدن با صدای بلند
و چنین شد که خندان خندان به صبح رسیدیم.
